Christenen die opvallen

Christenen vallen door hun goede gedrag niet op in de samenleving, naar blijkt uit een onderzoek uitgevoerd in opdracht van de EO. Goed gedrag wordt in de samenleving beoordeeld als normaal gedrag. Als christenen zich in hun doen en laten willen onderscheiden, zullen ze dat dus op een andere manier moeten aanpakken.

Bij de presentatie van het onderzoek zijn daarvoor een paar suggesties gedaan. Ga eens met een zwerver naar McDonald’s, of geef je paraplu weg tijdens een heftige regenbui, hang een advertentiekaartje op in de supermarkt met een prikkelende tekst. Het zijn enkele suggesties die vallen onder de noemer: denk buiten de kaders.

Ik ben bang dat dit niet veel zoden aan de dijk zet. Van mij vraagt het in ieder geval dat ik op mijn tenen ga lopen en bij alles wat ik doe me ga afvragen: maak ik wel genoeg verschil? Volgens mij kan dat de bedoeling van het nieuwe leven met Christus niet zijn. Zelfonderzoek, prima; eindeloze zelfreflectie, nee bedankt. Liever onbevangen leven.

Dat we niet al te hoge verwachtingen moeten hebben blijkt uit dezelfde krant waaruit ik deze voorbeelden haal (ND van vandaag). In 1999 hebben kerkmensen in Friesland even hard geroepen als anderen dat de dader(s) van de moord om Marianne Vaatstra in het asiezoekerscentrum moest(en) worden gezocht. Een oproep tot genuanceerd oordelen door de plaatselijke predikant kon op weinig instemming rekenen. En gisteren werd onthuld dat christenen even weinig geïnteresseerd zijn in duurzaamheid als andere mensen.

Zouden we voor een echte wending ten goede misschien moeten terugvallen op ouderwetse eigentijdse bekeringsprediking? Ouderwets in die zin dat benadrukt wordt dat het niet vanzelf spreekt dat je met de naam christen ook werkelijk een levende christen bent; daarvoor is een diepe verandering in gezindheid nodig, via berouw, bevrijdende verbondenheid met Christus en gedrevenheid door de heilige Geest. En eigentijds in die zin dat de gevraagde verandering wordt toegepast op actuele thema’s zoals vooroordeel, duurzaamheid, gastvrijheid, gerechtigheid, omgaan met moslims en met homo’s. Dat gaat dieper dan zo nu en dan een opvallend gebaar. Dan wordt geloven weer een geestelijke strijd tegen je zelfzuchtige ik en voor de liefde van God. Ik pleit voor een heilzame kenmerkenprediking.

In de vroege kerk onderscheidden christenen zich door lepralijders te verzorgen. Dat is nu werkelijk mentaliteitsverandering die opvalt. Als wij als christenen voorop gaan lopen in mentaliteitsverandering, dat zou pas de aandacht trekken.

Dit bericht is geplaatst in Logboek met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.