15.11.2008
Over de politieke houdbaarheid van de positie van ex-minister Vogelaar ga ik het niet hebben. Die kunnen anderen beter beoordelen dan ik. Wel wil ik even stilstaan bij de manier waarop zij het veld heeft moeten ruimen.
Er was onvrede in de top van de PvdA over haar functioneren. Intern kwam men tot de conclusie: zij moet wijken. Die conclusie werd niet met haar gedeeld. Nee, er werd gewacht op geschikte gelegenheid waarbij zij zich opnieuw zou vergalopperen, de bekende druppel die de emmer zou doen overlopen, en dat zou dan een goede aanleiding zijn om het vertrouwen in haar op te zeggen. Wachten op dat moment had als voordeel dat het dan aan de buitenwacht goed te verkopen zou zijn.
Tot hiertoe is de handelwijze nog net te verdedigen. Als dit het enige was, zou de interne conclusie nog iets voorlopigs kunnen hebben. Immers, indien minister Vogelaar geen steken meer zou laten vallen, zou zijn kunnen blijven functioneren. Hoewel, het is op het randje. Want wanneer eenmaal de conclusie is getrokken dat iemand niet goed presteert, kan zo iemand ook moeilijk meer iets goeds doen. Met vooringenomenheid wordt vooral gefocust op de negatieve kanten van iemands doen en laten. En niemand is volmaakt. Als het zo gaat, krijgt iemand geen faire kans.
Wat er verder is gebeurd, tart iedere serieuze ethiek van de persoonlijke omgang. Achter de rug om van Vogelaar heeft Wouter Bos met zijn handlangers alvast een opvolger gezocht, aangezocht en laten onderzoeken, zodat die meteen in de startblokken stond, zodra het doek voor zijn onfortuinlijke voorgangster zou vallen. In de persoonlijke omgang collegiale verhoudingen suggereren, zij het met de nodige fricties, maar toch, en achter de rug om iemands val regelen.
Hoort dit tegenwoordig bij doortastend leiderschap? Gaan we hieraan wennen? Vinden we dit normaal? Dan vrees ik het ergste voor de moraal niet alleen in de politiek, maar ook in bedrijven, in gezinnen en in kerken.
Waar heb ik dat eerder gehoord? In de persoonlijke omgang doen alsof er niets aan de hand is, en achter de rug om iemands val regelen.
Ofwel, een judasstreek.