Femke Halsema en de Nashvilleverklaring

Over de Nashvilleverklaring is veel te zeggen. Twee aspecten ervan storen me bijzonder. Het eerste is, dat de indruk wordt gewekt dat mensen met een homo-oriëntatie hun identiteit in de verbinding met Christus moeten zoeken en daarmee hun homo-zijn uit hun identiteitsbeleving moeten bannen. Dit vind ik ongelofelijk simplistisch. Identiteitsbeleving is veel te complex om die op deze manier te kunnen afdoen. Ik ga daar nu niet nader op in.

Het tweede dat me stoort is, dat de initiatiefnemers de suggestie wekken dat zij trouw zijn aan God en de Bijbel, en dat iedere christen die het niet met hen eens is, als een afvallige moet worden beschouwd. Dit absolute denken getuigt van een naïeve zelfoverschatting. Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat ieder het recht heeft op een eigen mening, ook wie homoseksualiteit afwijzen, hoe pijnlijk dat voor anderen ook kan zijn. Maar om zo je eigen mening normatief te maken en geen ruimte te laten voor andere inzichten, dat getuigt niet van respect. Het is mogelijk overtuigd te zijn van je eigen opvatting – waarom zou je die opvatting anders hebben? – en toch rekening te houden met de mogelijkheid dat een ander het beter ziet. Wie dat ontkent, huldigt een schadelijk zwart-witschema in zijn of haar denken.

Maar daar gaat het me nu niet om. Het gaat me nu om wat Femke Halsema gezegd heeft op een demonstratie tegen de Nashvilleverklaring, georganiseerd door ruimer denkende kerken. Zij zei: ‘Liefde heeft geen toetssteen, geen moreel oordeel nodig.’ Zij zei dit met de ambtsketen van de burgemeester van Amsterdam om de nek. Zij deed daarmee een levensbeschouwelijke uitspraak. Daarin ging zij te ver.

Waarom ging zij te ver? Omdat zij als publiek persoon sprak die de overheid vertegenwoordigde. De staat doet hier een uitspraak over hoe je liefde moet zien. Daarmee mengt hij zich in in het levensbeschouwelijke domein. Maar wat betekent dan de scheiding van kerk en staat? Dat wordt meestal zo uitgelegd dat de staat geen verantwoordelijkheid heeft voor het welzijn van de kerk, waarbij ‘kerk’ model staat voor elke levensbeschouwelijke groep. Maar dan moet hij zich ook niet op het terrein van de kerk begeven!

Wat gebeurt er als de staat dat wel doet? Dan gaat hij bepalen hoe je over bepaalde geloofsonderwerpen moet denken. Daarmee tast hij de vrijheid van godsdienst aan. Het neoliberale denken wordt de enig toegestane ideologie. Onder het mom van vrijheid ontstaat er onderdrukking van andersdenkenden. Dat is eenzelfde naïeve zelfoverschatting als ik bij de opstellers en vertalers van de Nashvilleverklaring bespeur. Op dit punt is Halsema geen haar beter. Ze is even absoluut.

Natuurlijk heeft liefde wel een moreel oordeel nodig. Want er gaat veel voor liefde door wat het helemaal niet is. Betaalde liefde, wellustige liefde die de ander ondergeschikt maakt aan de eigen behoeften, pedofiele liefde, onbetrouwbare liefde. Daar mag iedereen een moreel oordeel over hebben, ook een negatief oordeel. Alles wat liefde heet maar intussen de ander beschadigt, wordt aan de morele toetssteen gemeten en onder de maat bevonden. Als Halsema het daar niet mee eens is, moet ze zich als privépersoon in de discussie mengen, maar niet als burgemeester.

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , , , | Reacties staat uit voor Femke Halsema en de Nashvilleverklaring

Vrouw en ambt: reactie (3)

Het is betrekkelijk stil geworden rondom mijn boek Meedenken met Paulus: Letter en Geest in de bezinning op vrouw en ambt. Ik werd op een blog geattendeerd die daarover bevreemding uitspreekt. De teneur van het stuk is, dat de inhoud van mijn boek zo fundamenteel is, dat het ruime aandacht en stevige doordenking verdient onder theologen.

De auteur van de blog is zelf geen theoloog, en weerhoudt zich daarom van een inhoudelijk oordeel. Ik geef de plaats door waar u zijn commentaar kunt vinden:

https://hansbugel.nl/meedenken-met-paulus-en-bert

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , , | Reacties staat uit voor Vrouw en ambt: reactie (3)

Stef Blok en het aanzien van de politiek

Ferme uitspraken waren het, die minister van buitenlandse zaken Stef Blok deed in besloten kring. Het was niet de bedoeling dat ze zouden worden gefilmd en naar buiten gebracht. Het leverde hem grote problemen op.

Hij verklaarde daar dat hij geen land kent waar etnische groepen vreedzaam samenleven. De multicultisamenleving is dus een illusie. Ook voor Suriname geldt dat. Suriname is een ‘failed state’. Met Oost-Europese landen valt geen afspraak te maken over de opvang van migranten. En als ze er wel zouden worden opgenomen, dan zouden ze daar geen kans op een normaal leven hebben. Daar moet dan ook niet op worden aangedrongen. Het zit in onze genen dat wij er moeite mee hebben bindingen aan te gaan met voor ons onbekende mensen.

De politieke strekking van deze opmerkingen zou kunnen zijn: Europa moet dicht, we nemen geen vluchtelingen meer op. Er moeten andere oplossingen worden bedacht en uitgevoerd.
Noodzakelijk is deze gevolgtrekking niet. Het politieke vervolg zou ook kunnen zijn: inderdaad, wij zijn niet goed in staat vreemden in onze samenleving te integreren, evenals die vreemdelingen het lastig zullen vinden zich in ons samenleven te voegen. Maar dat mag ons niet weerhouden daar op humanitaire gronden toch ons uiterste best voor te doen.

Het is merkwaardig dat Blok na de publicatie van zijn uitspraken niet op die laatste lijn is gaan zitten. Hij heeft zich publiekelijk voor zijn woorden geëxcuseerd en verklaard dat het hem spijt dat hij hiermee aanstoot heeft gegeven. Wat hij nu gedaan heeft is schadelijk niet alleen voor zijn eigen imago, maar ook voor de politiek als geheel.

Wat is hier zo schadelijk aan? Hij maakt zichzelf én de politiek er volstrekt ongeloofwaardig mee. Is dat niet de bron van weerzin tegen de gangbare politiek, die in Amerika tot de verkiezing van Donald Trump als president heeft geleid? Mooie, politiek correcte woorden, maar een praktijk die het daarbij niet haalt, omdat ze in strijd zijn met de politieke daden en de praktijk. Achter de mooie woorden worden verborgen belangen gediend door machtspolitiek te bedrijven. Dan liever een man (of vrouw) die recht voor z’n raap zegt wat er in zijn of haar hart leeft en daarnaar handelt.

Nu heeft Blok, door verschrikt op z’n schreden terug te keren, het beeld van de traditionele politiek versterkt en de ongeloofwaardigheid daarvan vergroot. Inderdaad, het blijkt maar weer eens dat de politici elkaars hielen likken en zichzelf achter mooie woorden verschuilen, woorden waar ze niet achter staan. Ze zijn niet betrouwbaar.

Het protest daartegen is legitiem. De mensen willen terecht politici die beleid bepleiten en ontwikkelen niet uit berekening, maar vanuit hun hart. Blok blijkt niet in die categorie thuis te horen en is daarom niet meer geschikt voor het ambt.

Dat betekent niet dat hij per se ongelijk heeft. Het commentaar in het ND van Jan van Benthem geeft hem het gelijk dat hij heeft: inderdaad, de multicultisamenleving lukt niet goed, en inderdaad, wij hebben het in onze genen mensen die anders zijn uit te sluiten. Misschien dat het beeld van Suriname enige nuance behoeft, maar die had Blok in tweede instantie kunnen aanbrengen. Maar of hij nu gelijk of ongelijk heeft, laat hij politiek handelen naar zijn overtuiging. Hij heeft nu expliciet verklaard dat niet te doen. Dat is kwalijk.

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , , , , | Reacties staat uit voor Stef Blok en het aanzien van de politiek